مو به تنم سیخ می شه ، وقتی فکر می کنم خیلیا فقط واسه زنده بودن زندگی می کنن

در پی آن همه خون ،

که بر این خاک چکید ،

ننگ مان باد این جان !

شرم مان باد این نان !

ما نشستیم و تماشا کردیم !

 ما ، همان جمع پراکنده ... / فریدون مشیری

پ.ن : یک سال و 142 روز پیش بود...